Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

Τι που θυμηθηκε η πανσεληνος η ναυαγος αποψε.

καθε φορα που οι ναυτικοι
προσαραζουν στο λιμανι
δεν ειναι ευτυχεις γιατι επιστρεφουν στους δικους τους
τι ειναι η προσκαιρη χαρα
σαν ξερουν
πως τους περιμενει γυρισμος στην ωκεανεια μοναξια τους
και πανε μονο για να ξαναφυγουν
με τρομο για να ξαναφτανουν
νιωθοντας καθε φορα πως δεν θα θελαν
ως την επομενη να αντεξουν και να αντεξουν
και να αντεξουν και να παντα να μαθαινουν να αντεχουν
ολο πιο λιγο και καθε φορα το πιο πολυ.
ισως το μονο που οταν γερασουν νιωθουν παντοτε
πως τους χαμογελουσε κι αναβοσβηνε για να θερμανει
το ναυαγιο της πιστης τους
καθε φορα
ηταν η μοναξια πιο μοναξια απ τη μοναξια τους
ο φαροφυλακας τους ο καντηλαναφτης
ποτέ του απανω στη στερια
ποτέ του απανω και στη θαλασσα
κατι μισο στη γης και του νερου
και σε μια ακρη της νυχτας
μισο σκοταδι λιγο φως μισο
λιγο σκοταδι
της κοψης του κοσμου και μετα
της κοψης και του ουρανου
το περιγιάλι
μονο που τους αγκαλιάζει
να ναι το πάντα αυτό το πουθενά
το ολόδικό τους παντα..
οι γεροι ναυτικοι ομως μαθαν με τα χρονια
να μην μετρουν τα χρονια με τις πλάτες τους
να μην μετρουν και τις δεκαετιες μοναχά με τη σιωπη τους
μοναχα μαθαν μοναχά ποτέ να μην τη λησμονουν
εκείνη την ευγνωμοσυνη και την χαρη
που οφειλουνε στα κουρασμένα μάτια
που οφειλανε στα γερασμένα χέρια των φαροφυλακων
μεσα απο την μοναξια των ναυτικων
η μοναξια η πιο μεγαλη κι απ τη μοναξια τους
ενα σημαδι που τους παραμονευε λιγο πριν φτασουν
σε ενα γυρισμο θανατερο
και λιγο πριν γυρισουνε στο θανατο
που χει το μαυρο πελαγος τις νυχτες
και γινουν δυο οι νυχτες
κι οι νυχτες γινουνε και τρεις
να τους φυλάξει λιγο πριν προφτάσουν..
εκεινη την αρχη που απ τη μεση πιανεται
και πριν το τελος
παλι ξαναρχιζει
εκεινοι που οι επικοι λεγαν πως ειν του νοστου..
ενα κερακι ο φαροφυλακας να τους ζεσταινει τις καρδιες
αγνωστος παντα, κι αγνωστο κερακι
οι γεροι ναυτικοι θυμουνται
ποσους φαρους
ποσους θαμμενους μες στι πετρες αγνωστους
[γιατι δε γινηκαν γι αυτους δημοτικα τραγουδια τοσο ξακουστα
σαν που θυμασαι εκεινο το γεφυρι; ]
ενα κερακι για τον φαροφυλακα
θα θελαν να ζητησουν αν γυρισουν στη στεριά
οι γεροι ναυτικοι να αναβει στο καντηλι τους
αν καποιος τους θυμαται καπου
στη στεριά η στη θάλασσα οταν φυγουνε
αν καποιος τους θυμαται και τους κλαψει.
------------------------------------------------------
α.β.π.17 οκτ.πανσελ.μολος.πατρα.μονος,παντα

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Το Πάσχα των Εσταυρωμένων Ανθρώπων Το Πάσχα της Αππίας Οδού

,Μικρό Οδοιπορικό Σκέψεων εν μέσω Ιστορικών Αναφορών

Το Πάσχα των Εσταυρωμένων Ανθρώπων
 Το Πάσχα της Αππίας Οδού
===========================
Μικρό Οδοιπορικό Σκέψεων εν μέσω ιστορικών αναφορών
[ βασισμένο στο ντοκυμαντερ του Rai3 /Il Piacere di scoperta/ ] 
 ==============================
Kαι είναι ευτύχημα που δεν γράφτηκαν ύμνοι.Γιατί θα ταν πολιτικοί.Δηλαδή, Χρωματα.
Και είναι ευτύχημα που δεν χύνονται δάκρυα.Γιατί όταν αποχωρείς καμιά φορά κι αυτό επίθεση είναι.Όχι αντιβία, κι η αποχώρηση.
Και είναι ευτύχημα που δεν χύθηκαν δάκρυα κάθε χρονο απο μας σε εκκλησιές γιατί στη ζωή μας σε τέτοια ζητήματα οφείλουμε μια ισορροπία στο πώς Δεν θα πρεπει να αντιληφθούμε συναισθηματικά κάποια πράγματα..
Στην Αππία Οδό, ετέθησαν καθ όλο το μήκος της όλοι οι εξεγερθέντες πεσόντες από το Κίνημα του Σπάρτακου στη ρωμαική εποχή.Αυτή ήταν η μεγαλύτερη οδός που ένωνε την Ιταλία ολόκληρη και λέγεται ότι πέρασε ο Απόστολος Παύλος,Εκεί λοιπόν καρφώθηκαν σε Σταυρο απο τη δεξια μερια του δρόμου και κατά μήκος της για παραδειγματισμό εκατοντάδες που λογω συνθηκων αποφασισαν να υψωσουν γροθια..Για φυγη.Οχι με Πολιτικα Κοινωνικά Αιτηματα.Οχι στη Συγκλητο.Δεν αναφέρθηκε κάτι.
Για να αποχωρησουν και να ειναι ελευθεροι.
Λεγεται οτι ήταν η εξέγερση αυτή του Σπάρτακου,
η μόνη ως τότε που τάραξε το κράτος της Ρώμης εκ των έσω.
Μετά ότι ελήφθησαν μέτρα υπέρ των δούλων ως να τους κρατούν τόσο, υπέρ,όσο χρειάζεται για καταστολή.......
Αυτό που τον έκανε Μύθο είναι πως Το νεκρό σώμα του Σπάρτακου δεν βρέθηκε ποτέ από τότε.
Όλη η Επανάσταση πνίγηκε στο αίμα και κατανικήθηκε.
Αλλά ακόμα πιο πολύ ότι έδωσε ελπίδα στην έννοια της αποστασίας από κάθε επιβολή.
Οι περισσότεροι την ταυτίζουν με κοινωνικό κίνημα. Δεν υπήρξαν ποτέ από εκείνους απαιτήσεις απέναντι στην Σύγκλητο.Κι οι ιστορικοί αμφιβάλλουν αν όντως ήταν. Κυρίως χρωματισμός μας είναι.Αναχρονιστικός ή επειδή κάποιοι του χρειάζονται...για να πορευθούν με αιτήματα που ήδη προβάλλουν.Λες και η αποχώρηση δεν είναι.
Λες και η Αποχώρηση δεν είναι.Η φυγή.
Το μόνο που υπήρξε ήταν η βαθύτατη ανάγκη να φύγουν και να ζήσουν ελεύθεροι κάπου μακριά.Κάτι θυμίζει...από καναν οδοδείχτη...που ίσως....Αν.
===============================================
Η Αππία Οδός είχε Εσταυρωμένους εκατοντάδες από την δεξιά πλευρά,για παραδειγματισμό όλων που θα βαδιζαν αναγκαστικά από εκεί
Κι αυτό Πάσχα είναι .Κι επειδή το Πασχα σημαίνει [=πέρασμα\] ..είναι με βεβαιότητα/Πλησιάζει περισσότερο σε μας.Στον καιρό μας.
Χωρις να καταργώ το πνεύμα κάθε Πίστης μας,
Κάποια πράγματα, ανήκουν στο χώμα ,στη γη,και στον πηλό μας.
Αυτοί είναι οι Εσταυρωμένοι μας.
Το γράφω για να το θυμάμαι
.[ σπάνια διαβάζει κανείς εδώ.Αλλά αυτό έπρεπε να το βάλω εδώ.Για να μην το ξεχνάω. Και γιατί φέρεται ότι μόνο πολιτικά χρωματισμένοι τον αναφέρουν, αριστερόφωνοι...η και πιο περα. Δεν ειναι καν μέσα στο θέμα.Αν δεν το χουμε καταλαβει.Οι ιδιοι..Αλλά κυρίως..ούτε και εμείς.]
[ σκέψεις από το ντοκυμαντερ/ Il piacere di scperta/ rai3/ Spartaco]

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

θεσεις/τοποθετησεις/διευθετησεις/21-4-2017/χωριο

Τα παιδια δεν είναι αφηρημενη σοφια και αγνοτητα.
Άλλη μια κοινωνικη κατασκευή ...και εκ του ασφαλους
-------------------------------------------------------------------------
Τα παιδια δεν είναι σοφα.Αυτος είναι ενας κοινωνικα οριοθετημένος μυθος για να μπορει κανεις θαυμαζοντας τα μονο ,να επιστρεφει στις δουλειες του ανενόχλητος
Ουτε από αυτά μπορεις να μαθεις τη σοφια της ζωης.Αφηρημενα λεξήματα....
.Αν καποιος ασχολιοταν να μιλησει καθαροτερα ισως μπορουσε να πει πως.
Τα παιδια δεν είναι σοφα.Τα παιδια δεν είναι αγνα.
Τα παιδια είναι απειρως υποψιασμένα για την ανθρωπινη ψυχολογια αλλα ταυτόχρονα και απειρως ανυποψίαστα για την εκφραση της σε οιαδηποτε κοινωνικη επιστασια κατασκευης επικοινωνιας σε κάθε πολιτισμο
Από αυτά δεν μαθαίνεις ποτε κατι.Δεν γινεται.

.Το μονο που μπορεις να μαθεις ισως
είναι να εισαι καχύποπτος και για τα δυο ακρα στον εαυτο σου κάθε φορα που τα μετριαζεις η τα πλησιαζεις στο κεντρο συνεχως..[ ανθρωπινη ψυχολογια.κοινωνικη επιφαση]
.
Αλλη μια προταση μοναχα για να τα αφηνεις σε μια ακρη με τα παιχνίδια τους γινεται ρωσικη ρουλετα.
-----
21/4/χωριο

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Καλή Ανθούσα

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης/ 21/03/2017/
Ποίημα Αφιερωμένο στον Κώστα Καρυωτάκη στο σημείο που παραδίδεται.Δηλαδη.Στους πολλούς του καιρού μας.Σε μας.Παρότι .Πάντα κάτι αναφέρεται κάπου.Σε κάθε γραφή.
----''Η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε''
---
Μην με ακούς απόψε με τα μάτια της ψυχής σου
Όταν αυτά τα μάτια είναι γεμάτα χρώματα
μονάχα από αγκάθια που ξεστράτισαν
γιατί ήθελαν τα χρώματα να δουν
Και όχι από άλλα μάτια που ξεστράτισαν
για τόσο λίγο διάφανο
και τόσο λίγο κοντινό τους Ουρανό
Μην με ακούς και με τον χτύπο της καρδιάς σου
Όταν ο ίδιος χτύπος σου αυτός
Υπέφερε μόνο για την ψυχή
για όσα μόνο η ψυχή του βάσταξε
Και όχι από όσα δεν ξεστράτισε να δει
Αλλά μονάχα δέονταν - στ ακάνθινα στεφάνια-
Για όσα μπορεί ή δεν μπορεί
Μελλοντικός Παράδεισος
Μην με επιμένεις σήμερα με λέξεις
Για όσα με επιμένω σήμερα εγώ και με φωνή.
Τούτο που λέω όχι
Ποίημα δεν είναι
Μήτε και χτύπος είναι
Μήτε και χώμα που ξεράθηκε στο στήθος μου
Μήτε και κάτι μαραμένοι ανθοκάλυκες
Που ξεστρατίσανε από ανήλια ξημερώματα
Όσα δεν είδα
Όσα δεν πρόφτασα είναι
Όσα εσύ τώρα βλέπεις
Όσα δεν πρόφτασες
Μα εσύ μου λες ότι τώρα το ξέρεις που με άκουσες
Τώρα πως το μαθες σε τούτη την κραυγή
Και μια για πάντα
Όμως υπάρχω και εγώ ακόμα εδώ
Κι εγώ σου λέω
Ότιόσα πάλεψα απόψε με τις λέξεις
Πεθαίνοντας μαζί σου προσπαθώ για να τα δω
Κι ίσως μια,
και Ποτε.
Εδώ μονάχα η Κόλαση
Εδώ
Μονάχα
η Ποίηση
Κι αυτό που καταφύγιο για τους παράλυτους εμάς
Για άλλους
Αποθήκη Συγκινήσεων
Μα τούτη τη σιταποθήκη άραγε
ποιος από μας στο τέλος θα την πάρει;
Ή πες μου ποιος, καλύτερα,
θα της φορέσει και τον πιο βαρύ Σταυρό;
Αν το λουλούδι πόνεσε
προσμένοντας μιαν Ανοιξη
Μόνο η Άνοιξη ήξερε τι πόνο θα βαστάξει
την ώρα που θα τό παιρνε μαζί της
Αν το σκαλί φοβήθηκε
την ώρα που θα σπάσει
Μόνο η Ουράνια Κλίμακα ήξερε
τι πόνο θα βαστάξει
Καθώς θα την θρυμμάτιζαν
Οι καρχαρίες των Παθών
Κι αν μία μόνο λέξη ήξερε
τι μάχη να παλέψει
απ τη φωνή στο αίμα
Του Κόσμου μόνο οι Κραυγές
έντρομες από αγάπη ήξεραν
τον πόνο και γιατί
η Ιστορία λίγο πριν το τέλος
όλα τα προδίδει
Δεν υποφέρει όχι
Αυτό που ξέρει από πριν πως θα υποφέρει
Ούτε μπορεί να δέεται αυτό
που προσκυνάει το Σταυρό για το Σταυρό
Και τίποτα δεν γνώρισε τον πόνο
άμα δεν ένιωσε πως
τρόμαξε τη φύση.
Έλα κοντά μου. Κάθησε.
Απόψε είναι το ποίημα.
Απόψε είναι κι η φωνή.
Απόψε το λουλούδι, το σκαλί, κι η λέξη.
Και το χρώμα απόψε.
Και η ώρα.
Έλα κοντά
Κι ας κόψουμε μαζί ένα λουλούδι
απο την Άνοιξη
με σταυρωμένα χέρια
χωρίς να μας τρομάζει το χωράφι
Έλα κοντά μου
ν αποκοιμηθούμε στο ίδιο το σκαλί
που λίγο πριν σκαλί το πούμε
το παμε Ουρανό
Κι έλα κοντά μου Σε παρακαλώ
Έλα κοντά Και κάθησε
Να πουμε δυό κουβέντες
Χωρίς να φοβηθούμε απο πριν
πως θα τις πάρουνε μαζί τους οι κουβέντες
Σκύψε μαζί μου
Σκύψε μαζί μου κι άκουσε
Το ποίημα σταμάτησε για μένα
Όπου για σένα εκεί το ποίημα αρχίζει
Εγώ μονάχα ξέρω ότι σταμάτησε.
Εσύ μονάχα όμως,αυτή την άγια νύχτα της φωνής
Ήρθες για μας μονάχος να σταθείς
Πάνω απο όσα λες είν όνειρο
Όμως δεν πρόλαβα να σου το πω
- Η Ποίηση μας εμπαίζει
Και για Εκείνα τα πολλά
Που ο Ουρανός μας υποσχέθηκε
Για εκείνα και τα λίγα που μας έταξε-
στον θάνατο.
Άλλος κινάει στον πόνο.Άλλος και στα Πάθη.
Άλλος κινάει στην δέηση
Άλλος κινάει και στην κραυγή εν ειρηνη
Μα μοναχά όπου θέλησες απόψε
Αυτόν τον στίχο διάλεξες της φλέβας
Από της αρτηρίες όμως όλες
Τα χέρια να σου ανοίγει
Και σ ό,τι εσύ μονάχα διάλεξες απόψε
για να σου επουλώνει τις πληγές.
Κι οι φλέβες
Οι φλέβες μας
Λέξεις Παρείσακτες στα Ποιήματα
Να μας προστάζουν.
- Όλα αυτά που Ικετεύσαμε-
Όμως
έλα κοντά μου Πρέπει να στο πω
Δεν θα προλάβω
Η Ποίηση, όχι Δεν θα προλάβω
Η Ποίηση για εμάς τους αγαθούς, όχι
δεν είναι αυτό που αγαπήσαμε
Μα ο δήμιος μας είναι
Ο Δήμιος μιας Ποίησης εκείνος,
εκείνος που διαλέξαμε
για να μπορέσουμε να αγαπήσουμε κάτι κι εμείς
Ίσως που να το ξέρουμε μαζί.
-----------------------------γραφή-Άννα Παπαδιονυσίου 19/03/20

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Θεσεις/Τοποθετησεις/Διευθετησεις

Να αχρηστεύουμε λίγο τις κρίσεις μας.Λίγο Λίγο.Κάθε Φορά.
Όσα μπορεί κανείς.Με το δικό του νου.
----------------------------------------------
Όλοι αναφέρουν τον Καρυωτάκη ως απαισιοδοξο, αυτοκτόνησε και τα συναφή.
Καλά κρασιά.
Ήταν μια τόσο απλόχερα ευαίσθητη κι απεραντα ευαίσθητη και με τον όρο του ευαλωτου επίσης...μαζί πάνε αυτά...
που ήταν ποιητής την εποχή που για να βιοποριστεί ήταν υποχρεωμένος να βαράει σφραγίδες με τις ώρες σε δημόσια υπηρεσία..και να πορεύεται δίπλα σε εύσχημους ποιητές της γενιάς του...Κύριε Μαλακάση...ποιος....θα δικάσει...κλπ...'
Λοιπόν, αν ήμουν δεκάωρα σε δημόσια υπηρεσία να βαράω σφραγίδες παραλλήλων Τέχνης δηλαδη εκφρασης..οχι γραφείου και μολυβάκια...θα με αυτοκτονουσε ψυχικά αυτό κάθε στιγμή και μέρα.Καλά άμα έπρεπε κι εγώ να συχνάζω στα κόκκινα φαναράκια για να ξεβασανιστώ από τον στρουθοκαμηλισμό της αστικής παραφοράς της εποχής που ήταν η μοναδική...και μονολιθικά αντιερωτική..μια Πολυδούρη είχε ξεμείνει που σύχναζε στα ''χαμαιτυπία'' μονη γυναίκα παρέα με φίλους άντρες στα καφενεία..και να είχε τα υπόλοιπα χεσμένα γιατί δεν ήταν οούτε καν μποεμ [ μην ανοίχτεί και το θέμα του λυρισμού της του ξενέρωτου..όταν ο Ρομαντισμός στην τέχνη της εποχής της ήταν η Πρωτοπορία...] να επιστρέψουμε...αν η μόνη λύσις στα θέματα της σάρκας ήταν το συμβόλαιο με τον κουμπάρο τους γονιούς και τον παπά ή τον γραμματικό..και..καφε ελληνικό, κουλουράκι,το πολύ χορός με το κορίτσι, και στεφάνι..εχε γεια....Όχι και πολύ αντεξε μονο..Αλλά αν προσθέσεις ότι λόγω της σύφιλης ηξερε πολύ καλά ότι σταδιακά θα χάνει και το μονο που του απομενει..την διαύγεια του νου του..και δηλαδή κυρίως των ατομικών του αντιφάσεων... επμένως και άρα και θα είχε και εσωτερικό χαμό..περαν του εξωτερικού που βάραγε τα γκέμια...
Εγώ θα είχα ξεκινησει με νεροπίστολο..'
και μετα έβλεπα κάτι πιο χρήσιμο...αμα δεν κόστιζε ακριβά...
είχε και την κρίση του 1920...εμεις του 2019 εως..
θα το σκεφτομουν πριν το χω χαμενο εντελώς..το θεμα κριση..διανοητικος χαμος όσων μπορούσαν να εναπομεινουν..απ την αντισταση των βαλβίδων αποσυμπίεσης και θα ξεκινούσα κι εγώ από τα πιο φτηνά...όχι τα πιο ''σκληρά''
απόπειρα πνιγμου...αμα δεν πήγαινε καλά...ε θα αφηνα κι εγω παρακαταθήκη στο γράμμα οπως εκείνος...''αν θελετε το ιδιο μην το δοκιμασετε δεν πνιγεστε βασανιζεστε..πολυ αλάτι πολύ αλάτι..κάτι άλλο παιδιά κάτι άλλο πιο ανώδυνα αμεσο σε δευτερόλεπτα..''
Άντε γιατί πολλα δεν καταλαβαίνουμε για τον άνθρωπο απέναντι μας...στο δίπλα σπίτι...έχουμε τις απαντήσεις έτοιμες απ το ''έργο ΄΄ της κληρονομιάς του...
Υπογραφή,
α.β.π.
--------------------
ποιητρια βεληνεκούς...τύπου πόσο φτάνει χιλιομετρικά το βεληνεκές της αφθονίας.
--------------
Λένε και σε παραστάσεις [ πχ Το Μεγάλο Μας Τσίρκο/ αλλά και ο Ύμνος της Ελευθερίας του Σολωμού/ ότι ο μεγαλύτερος μας εχθρος είναι ότι σφαζόμαστε μεταξύ μας.
Πες μου έναν τρόπο να ναι καλά μεταξύ τους και να τα βρίσκουν άνετα..[ χωρίς αιματοχυσίες και μεταφορικά ακόμα ] όσοι τους
τρώνε τα Σταυροδρόμια.σ αυτη τη γη.A.και μην ξεχνάμε.Στις ψυχές των ανθρώπων δεν ισχύουν φανάρια.Αλλά ούτε και τα χρειάζονται.Αντιθέτως.
Άντε,γιατί πολύ εύκολα λέγονται με ευχές ή κριτική κάποια πράματα.
-----
αβπ.
----------
Θέση/ Τοποθέτηση/Διευθέτηση/
-----------------------------
Αυτό το πράμα με τον Θεοδωράκη, τον Νταλάρα, τον Θηβαίο, και ναι θα το πω,τον Σφακιανάκη, ω ναι, κι ας ακουστεί όπως νά ναι με τις προσωπικότητες που πρέπει να καθοδηγούν των καλλιτεχνών μου φέρνει πραγματική αηδία πλέον.
Αν σκεφτόμασταν έτσι, πόση δισκογραφία θα υπήρχε ειλικρινά...
Όχι δες το με την πανκ σκηνη και με ό,τι θες.Επίσης.
Κουράστηκα.Πια.
Λες και δεν ξέραμε ότι ο ένας είναι αριστεριστής, ο άλλος θεσμικός με την έννοια της χαριτος, ο άλλος με την Πολιτεία του, ο άλλος με τη θεωρητική του αρχιτεκτονισμού του Έκο της Μπολόνια, και ο άλλος με τον δωδεκαθεισμό του.
Οι άλλοι με τη δική τους συνωμοταξία.
Ε δεν πάμε πια να πνιγούμε,
μην πνιγεί το 90 τοις εκατό
των ακουσμάτων όλων...;
Ά. και άλλο τι επιλέγω να ακούσω
Άλλο τον σεβασμό όσων έτυχε να περάσουν σαν ακούσματα έστω και τυχαία και συνόδευσαν τις στιγμές μας έστω και παρά την βούληση ή επιθυμία μας.
Μην αρχίζω και εκθειάζω την Βουγιουκλάκη,στα παιδικά μας χρόνια,σαν να τα αρνούμαστε απο σεβασμό κι αυτά,
ή τις σαπουνόπερες ,τις γιαγιαδες μας..
Άντε πια.Να υπάρχει κι ένας κριτικός διαχωρισμός.
Ανάμεσα στην αισθητική μας και επιλογή
κι ανάμεσα στο σεβασμό σε ό,τι πέρασε πάνω απ τη ζωή μας..
Όσοι δεν γουστάρουν τις σκέψεις χέστηκα.
Ίσως συμφωνήσει κι ο Μπαχ με τα μπάσταρδά του.
Ήμαρτον Πια.με την κουλτούρα που μας δέρνει.
Λίγο διαχωρισμός ανάμεσα στην επιθυμία και τον σεβασμό στη ζωή μας δεν βλάπτει.
-----
Κι αν κανείς αφαιρεί λόγω ιδεολογίας κάθε φορά και κάτι
ας μείνει και με τα σώβρακα όσων τραγουδιών εντέλει και εκατομμυρίων τα παιδιά του θα θεωρούν Κλασικά.
----
Α.και το υποστηρίζει ένας κλασικός πιανίστας,με τζαζ αγάπη,πανκ ιστορικό σε στέκια,ροκ,ρέγγε,παραδοσιακούς,ποπ,χιπ χοπ,σλαμ,λαικά.
Υπογραφή.

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

τσαλακωμενο

26/11/πάτρα
1.
φυλλα που απείθαρχα γλιστρούν για να σωθούν απ το χειμώνα
κι η γης για να τα πάρει και βαθιά για να τον αγαπήσει
την ώρα που ξεμένουν οι άνθρωποι των δρόμων στο χαλάζι
γύρω από το χώμα
σκυφτά κι αγκαλιαστά να προσκυνάνε
αυτή που όλοι οι χορτασμένοι την παραπετάνε
-σε μια φωτιά σκουπιδοτενεκέδων τη γαλήνη
2.
τα φύλλα όμως ούτε και των δέντρων δεν ρωτούν κανέναν
πριν κάποτε αποφασίσουν διαπαντός να εγκαταλείψουν
απείθαρχα όσα ποτέ δεν τα θελήσαν για τη δύναμή τους
μα ουτε και το χώμα της σαρκός τους δεν τα θέλησε στ αλήθεια
κάθε φορά μονάχα που θανατερά τα αγκαλιάζει κάτω από τον ήλιο
κάτω από τη γη μονάχα τα αγκαλιάζει πια κι ούτε θυμάται
3
έτσι κι η ίδια η καρδιά ούτε ρωτα
καθώς απείθαρχα γλιστράει κι από τον ήλιο
λίγο προτού εγκαταλείψει δια παντός , αυτό που την εγκαταλείπει
κι ας αγνοεί κι αν την αγάπησε ποτέ ή αν τώρα τη λυπάται
ούτε ρωτά τους ουρανούς που σβήνουνε μπροστά της
κι ας λένε άνθρωποι και ουρανοί πως μεσα στο χειμώνα
ότι δεν πέθανε στ αλήθεια
πως μόνο έγειρε σε μια φωτιά στο δρόμο και κοιμάται
και λέν ακόμα
πως έτσι μόνο πρέπει να ξεκουραστούν οι χτύποι της
δοσμένοι στην αγάπη
γιατί εκεί μεσα στην αγάπη μοναχά έβρισκε τη δύναμή της
τη δύναμη της που την τάραζε πιο πάνω κι απ την ομορφιά της.
----------------------
σύνθεση/α.β.π.

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Χαραγματιες Χαραματα/2

Ο ερωτας, η ποιηση, ο θανατος, η μουσικη, η υπαρξη μας, ερχεται ξεκινωντας απο μια παραίτηση. Τότε με την άφεση όλων των αμαρτιών που εγείρονταν από την ''απόφαση ''...η θαλπωρή του κόσμου..έρχεται αντίστροφα..απ το τέλος του.
--------------------------------------------------------
α.β.π./17/10/2016
-----------------------------
/με την τέχνη των αισθήσεων.
η φίλη σου.