Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Θεσεις/Τοποθετησεις/Διευθετησεις

Να αχρηστεύουμε λίγο τις κρίσεις μας.Λίγο Λίγο.Κάθε Φορά.
Όσα μπορεί κανείς.Με το δικό του νου.
----------------------------------------------
Όλοι αναφέρουν τον Καρυωτάκη ως απαισιοδοξο, αυτοκτόνησε και τα συναφή.
Καλά κρασιά.
Ήταν μια τόσο απλόχερα ευαίσθητη κι απεραντα ευαίσθητη και με τον όρο του ευαλωτου επίσης...μαζί πάνε αυτά...
που ήταν ποιητής την εποχή που για να βιοποριστεί ήταν υποχρεωμένος να βαράει σφραγίδες με τις ώρες σε δημόσια υπηρεσία..και να πορεύεται δίπλα σε εύσχημους ποιητές της γενιάς του...Κύριε Μαλακάση...ποιος....θα δικάσει...κλπ...'
Λοιπόν, αν ήμουν δεκάωρα σε δημόσια υπηρεσία να βαράω σφραγίδες παραλλήλων Τέχνης δηλαδη εκφρασης..οχι γραφείου και μολυβάκια...θα με αυτοκτονουσε ψυχικά αυτό κάθε στιγμή και μέρα.Καλά άμα έπρεπε κι εγώ να συχνάζω στα κόκκινα φαναράκια για να ξεβασανιστώ από τον στρουθοκαμηλισμό της αστικής παραφοράς της εποχής που ήταν η μοναδική...και μονολιθικά αντιερωτική..μια Πολυδούρη είχε ξεμείνει που σύχναζε στα ''χαμαιτυπία'' μονη γυναίκα παρέα με φίλους άντρες στα καφενεία..και να είχε τα υπόλοιπα χεσμένα γιατί δεν ήταν οούτε καν μποεμ [ μην ανοίχτεί και το θέμα του λυρισμού της του ξενέρωτου..όταν ο Ρομαντισμός στην τέχνη της εποχής της ήταν η Πρωτοπορία...] να επιστρέψουμε...αν η μόνη λύσις στα θέματα της σάρκας ήταν το συμβόλαιο με τον κουμπάρο τους γονιούς και τον παπά ή τον γραμματικό..και..καφε ελληνικό, κουλουράκι,το πολύ χορός με το κορίτσι, και στεφάνι..εχε γεια....Όχι και πολύ αντεξε μονο..Αλλά αν προσθέσεις ότι λόγω της σύφιλης ηξερε πολύ καλά ότι σταδιακά θα χάνει και το μονο που του απομενει..την διαύγεια του νου του..και δηλαδή κυρίως των ατομικών του αντιφάσεων... επμένως και άρα και θα είχε και εσωτερικό χαμό..περαν του εξωτερικού που βάραγε τα γκέμια...
Εγώ θα είχα ξεκινησει με νεροπίστολο..'
και μετα έβλεπα κάτι πιο χρήσιμο...αμα δεν κόστιζε ακριβά...
είχε και την κρίση του 1920...εμεις του 2019 εως..
θα το σκεφτομουν πριν το χω χαμενο εντελώς..το θεμα κριση..διανοητικος χαμος όσων μπορούσαν να εναπομεινουν..απ την αντισταση των βαλβίδων αποσυμπίεσης και θα ξεκινούσα κι εγώ από τα πιο φτηνά...όχι τα πιο ''σκληρά''
απόπειρα πνιγμου...αμα δεν πήγαινε καλά...ε θα αφηνα κι εγω παρακαταθήκη στο γράμμα οπως εκείνος...''αν θελετε το ιδιο μην το δοκιμασετε δεν πνιγεστε βασανιζεστε..πολυ αλάτι πολύ αλάτι..κάτι άλλο παιδιά κάτι άλλο πιο ανώδυνα αμεσο σε δευτερόλεπτα..''
Άντε γιατί πολλα δεν καταλαβαίνουμε για τον άνθρωπο απέναντι μας...στο δίπλα σπίτι...έχουμε τις απαντήσεις έτοιμες απ το ''έργο ΄΄ της κληρονομιάς του...
Υπογραφή,
α.β.π.
--------------------
ποιητρια βεληνεκούς...τύπου πόσο φτάνει χιλιομετρικά το βεληνεκές της αφθονίας.
--------------
Λένε και σε παραστάσεις [ πχ Το Μεγάλο Μας Τσίρκο/ αλλά και ο Ύμνος της Ελευθερίας του Σολωμού/ ότι ο μεγαλύτερος μας εχθρος είναι ότι σφαζόμαστε μεταξύ μας.
Πες μου έναν τρόπο να ναι καλά μεταξύ τους και να τα βρίσκουν άνετα..[ χωρίς αιματοχυσίες και μεταφορικά ακόμα ] όσοι τους
τρώνε τα Σταυροδρόμια.σ αυτη τη γη.A.και μην ξεχνάμε.Στις ψυχές των ανθρώπων δεν ισχύουν φανάρια.Αλλά ούτε και τα χρειάζονται.Αντιθέτως.
Άντε,γιατί πολύ εύκολα λέγονται με ευχές ή κριτική κάποια πράματα.
-----
αβπ.
----------
Θέση/ Τοποθέτηση/Διευθέτηση/
-----------------------------
Αυτό το πράμα με τον Θεοδωράκη, τον Νταλάρα, τον Θηβαίο, και ναι θα το πω,τον Σφακιανάκη, ω ναι, κι ας ακουστεί όπως νά ναι με τις προσωπικότητες που πρέπει να καθοδηγούν των καλλιτεχνών μου φέρνει πραγματική αηδία πλέον.
Αν σκεφτόμασταν έτσι, πόση δισκογραφία θα υπήρχε ειλικρινά...
Όχι δες το με την πανκ σκηνη και με ό,τι θες.Επίσης.
Κουράστηκα.Πια.
Λες και δεν ξέραμε ότι ο ένας είναι αριστεριστής, ο άλλος θεσμικός με την έννοια της χαριτος, ο άλλος με την Πολιτεία του, ο άλλος με τη θεωρητική του αρχιτεκτονισμού του Έκο της Μπολόνια, και ο άλλος με τον δωδεκαθεισμό του.
Οι άλλοι με τη δική τους συνωμοταξία.
Ε δεν πάμε πια να πνιγούμε,
μην πνιγεί το 90 τοις εκατό
των ακουσμάτων όλων...;
Ά. και άλλο τι επιλέγω να ακούσω
Άλλο τον σεβασμό όσων έτυχε να περάσουν σαν ακούσματα έστω και τυχαία και συνόδευσαν τις στιγμές μας έστω και παρά την βούληση ή επιθυμία μας.
Μην αρχίζω και εκθειάζω την Βουγιουκλάκη,στα παιδικά μας χρόνια,σαν να τα αρνούμαστε απο σεβασμό κι αυτά,
ή τις σαπουνόπερες ,τις γιαγιαδες μας..
Άντε πια.Να υπάρχει κι ένας κριτικός διαχωρισμός.
Ανάμεσα στην αισθητική μας και επιλογή
κι ανάμεσα στο σεβασμό σε ό,τι πέρασε πάνω απ τη ζωή μας..
Όσοι δεν γουστάρουν τις σκέψεις χέστηκα.
Ίσως συμφωνήσει κι ο Μπαχ με τα μπάσταρδά του.
Ήμαρτον Πια.με την κουλτούρα που μας δέρνει.
Λίγο διαχωρισμός ανάμεσα στην επιθυμία και τον σεβασμό στη ζωή μας δεν βλάπτει.
-----
Κι αν κανείς αφαιρεί λόγω ιδεολογίας κάθε φορά και κάτι
ας μείνει και με τα σώβρακα όσων τραγουδιών εντέλει και εκατομμυρίων τα παιδιά του θα θεωρούν Κλασικά.
----
Α.και το υποστηρίζει ένας κλασικός πιανίστας,με τζαζ αγάπη,πανκ ιστορικό σε στέκια,ροκ,ρέγγε,παραδοσιακούς,ποπ,χιπ χοπ,σλαμ,λαικά.
Υπογραφή.

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

'Σκορπια Θεματα και Παραλλαγες /Αρμονια,Αντιστιξη,Φυγη,Σύνθεση.

--------------------------------------------------------------------------------------------------
Το θεμα που εχουν οι άνθρωποι με μενα,.εγω με μενα,εγω μ αυτους εντελει..ειναι οτι ολοι ειιμαστε καθεις ενα συμπαν απο μονος του, αλλα ολοι οι αλλοι ξερουν να βγαζουν τον σκασμο γι αυτο ,να χουνε το δεος που αναλογει,η να προσπαθουν να επικοινωνησουν ωριμα γνωριζοντας τι ορια τιθενται με τετοια επιγνωση.
Η διαφορα μας πεισματικα εμου καθ ολικην αγνοιαν,αυθαιρετης γνωσης των γεγονοτων ειναι η με αδιακοπη ερμηνεια του συμπαντος φλυαρωντας κοπιαζοντας να μιλησω μ αυτο μιλωντας στους αλλους απο μενα απ αυτο στο δικο τους απ αυτους...λες και γινεται ποτε...ε εκει μου λενε εγω να βγαλω το σκασμο..κι αντι να απαντησω με σιωπη και δεος..διαβαζω φιλοσοφια.το προβλημα που χουν αυτοι...οι έρμοι φιλόσοφοι από Πλάτωνος Ακαηδμία αρχαία όχι συν μετρό του παρόντος... ειναι οτι θεωρουν οτι η μελετη θανατου ειναι η πυλη για την εισοδο σ αυτην την ''επιστημη''....ειμαστε και πολυ μακρια νυχτωμενοι...αν δεν εχουμε καταλαβει ηδη...οτι οσο παλευουμε να ερμηνευσουμε οι κοκκοι αμμου το απειρο συντασσοντας υποταγμενο η ανυποταχτο λογο...το συμπαν μας περιγελα...σπερνοντας μονο τον απαραιτητο φοβο..του πεπερασμενου. Και προβλημα μας!
Η ζωη χωρις αγαπη,ειναι ζωη με λεξεις.Η ζωη χωρις επαφη,ειναι ζωη με φιλοσοφια.Η ζωη την ωρα που καθε λεπτο μας πεθαινει δεν ειναι βραχνας,αν δεν νιωθουμε πώς κάθε ερμηνεια...ειναι εκ φυσεως πραξη τραγικη.Η τελετουργια της ενωσης, προυποθετει το μερος.Το υπολοιπο μισο της ενωσης,για να αφορα την πληροτητα,ειναι αποσπασμα της ανυπαρξιας.
''
Η ζωη θα ηταν ωραιοτερη αν αγαπούσαμε.Στον έρωτα δεν μιλάς.Όταν αρχίζει να χάνεται...το διαδιδεις στον εαυτό σου σαν πόνο.Στους φίλους σαν θανατο.Στο σύμπαν σαν κραυγή που έρχεται ,πάντα και θα ρχεται, πάντοτε.
-Απ το μέλλον.
--------------------------------------------------------------------------
Α.Β.Π.,Φλεβ.2016,12 και τέταρτο,πριν τον μεγάλο Μορφέα.Ξανά.

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Τι που θυμήθηκε η πανσεληνος η ναυαγος αποψε. --------------------------------------------------------------υστερα απο 265 χρονια καθε φορα που οι ναυτικοι προσαραζουν στο λιμανι δεν ειναι ευτυχεις γιατι επιστρεφουν στους δικους τους τι ειναι η προσκαιρη χαρα σαν ξερουν πως τους περιμενει γυρισμος στην ωκεανεια μοναξια τους και πανε μονο για να ξαναφυγουν με τρομο για να ξαναφτανουν νιωθοντας καθε φορα πως δεν θα θελαν ως την επομενη να αντεξουν και να αντεξουν και να αντεξουν και να παντα να μαθαινουν να αντεχουν ολο πιο λιγο και καθε φορα το πιο πολυ. ισως το μονο που οταν γερασουν νιωθουν παντοτε πως τους χαμογελουσε κι αναβοσβηνε για να θερμανει το ναυαγιο της πιστης τους καθε φορα ηταν η μοναξια πιο μοναξια απ τη μοναξια τους ο φαροφυλακας τους ο καντηλαναφτης ποτέ του απανω στη στερια ποτέ του απανω και στη θαλασσα κατι μισο στη γης και του νερου και σε μια ακρη της νυχτας μισο σκοταδι λιγο φως μισο λιγο σκοταδι της κοψης του κοσμου και μετα της κοψης και του ουρανου το περιγιάλι μονο που τους αγκαλιάζει να ναι το πάντα αυτό το πουθενά το ολόδικό τους παντα.. οι γεροι ναυτικοι ομως μαθαν με τα χρονια να μην μετρουν τα χρονια με τις πλάτες τους να μην μετρουν και τις δεκαετιες μοναχά με τη σιωπη τους μοναχα μαθαν μοναχά ποτέ να μην τη λησμονουν εκείνη την ευγνωμοσυνη και την χαρη που οφειλουνε στα κουρασμένα μάτια που οφειλανε στα γερασμένα χέρια των φαροφυλακων μεσα απο την μοναξια των ναυτικων η μοναξια η πιο μεγαλη κι απ τη μοναξια τους ενα σημαδι που τους παραμονευε λιγο πριν φτασουν σε ενα γυρισμο θανατερο και λιγο πριν γυρισουνε στο θανατο που χει το μαυρο πελαγος τις νυχτες και γινουν δυο οι νυχτες κι οι νυχτες γινουνε και τρεις να τους φυλάξει λιγο πριν προφτάσουν.. εκεινη την αρχη που απ τη μεση πιανεται και πριν το τελος παλι ξαναρχιζει εκεινοι που οι επικοι λεγαν πως ειν του νοστου.. ενα κερακι ο φαροφυλακας να τους ζεσταινει τις καρδιες αγνωστος παντα, κι αγνωστο κερακι οι γεροι ναυτικοι θυμουνται ποσους φαρους ποσους θαμμενους μες στι πετρες αγνωστους [γιατι δε γινηκαν γι αυτους δημοτικα τραγουδια τοσο ξακουστα σαν που θυμασαι εκεινο το γεφυρι; ] ενα κερακι για τον φαροφυλακα θα θελαν να ζητησουν αν γυρισουν στη στεριά οι γεροι ναυτικοι να αναβει στο καντηλι τους αν καποιος τους θυμαται καπου στη στεριά η στη θάλασσα οταν φυγουνε αν καποιος τους θυμαται και τους κλαψει. ------------------------------------------------------ α.β.π.17 οκτ.πανσελ.μολος.πατρα.μονος,παντα

καθε φορα που οι ναυτικοι
προσαραζουν στο λιμανι
δεν ειναι ευτυχεις γιατι επιστρεφουν στους δικους τους
τι ειναι η προσκαιρη χαρα
σαν ξερουν
πως τους περιμενει γυρισμος στην ωκεανεια μοναξια τους
και πανε μονο για να ξαναφυγουν
με τρομο για να ξαναφτανουν
νιωθοντας καθε φορα πως δεν θα θελαν
ως την επομενη να αντεξουν και να αντεξουν
και να αντεξουν και να παντα να μαθαινουν να αντεχουν
ολο πιο λιγο και καθε φορα το πιο πολυ.
ισως το μονο που οταν γερασουν νιωθουν παντοτε
πως τους χαμογελουσε κι αναβοσβηνε για να θερμανει
το ναυαγιο της πιστης τους
καθε φορα
ηταν η μοναξια πιο μοναξια απ τη μοναξια τους
ο φαροφυλακας τους ο καντηλαναφτης
ποτέ του απανω στη στερια
ποτέ του απανω και στη θαλασσα
κατι μισο στη γης και του νερου
και σε μια ακρη της νυχτας
μισο σκοταδι λιγο φως μισο
λιγο σκοταδι
της κοψης του κοσμου και μετα
της κοψης και του ουρανου
το περιγιάλι
μονο που τους αγκαλιάζει
να ναι το πάντα αυτό το πουθενά
το ολόδικό τους παντα..
οι γεροι ναυτικοι ομως μαθαν με τα χρονια
να μην μετρουν τα χρονια με τις πλάτες τους
να μην μετρουν και τις δεκαετιες μοναχά με τη σιωπη τους
μοναχα μαθαν μοναχά ποτέ να μην τη λησμονουν
εκείνη την ευγνωμοσυνη και την χαρη
που οφειλουνε στα κουρασμένα μάτια
που οφειλανε στα γερασμένα χέρια των φαροφυλακων
μεσα απο την μοναξια των ναυτικων
η μοναξια η πιο μεγαλη κι απ τη μοναξια τους
ενα σημαδι που τους παραμονευε λιγο πριν φτασουν
σε ενα γυρισμο θανατερο
και λιγο πριν γυρισουνε στο θανατο
που χει το μαυρο πελαγος τις νυχτες
και γινουν δυο οι νυχτες
κι οι νυχτες γινουνε και τρεις
να τους φυλάξει λιγο πριν προφτάσουν..
εκεινη την αρχη που απ τη μεση πιανεται
και πριν το τελος
παλι ξαναρχιζει
εκεινοι που οι επικοι λεγαν πως ειν του νοστου..
ενα κερακι ο φαροφυλακας να τους ζεσταινει τις καρδιες
αγνωστος παντα, κι αγνωστο κερακι
οι γεροι ναυτικοι θυμουνται
ποσους φαρους
ποσους θαμμενους μες στι πετρες αγνωστους
[γιατι δε γινηκαν γι αυτους δημοτικα τραγουδια τοσο ξακουστα
σαν που θυμασαι εκεινο το γεφυρι; ]
ενα κερακι για τον φαροφυλακα
θα θελαν να ζητησουν αν γυρισουν στη στεριά
οι γεροι ναυτικοι να αναβει στο καντηλι τους
αν καποιος τους θυμαται καπου
στη στεριά η στη θάλασσα οταν φυγουνε
αν καποιος τους θυμαται και τους κλαψει.
------------------------------------------------------
α.β.π.17 οκτ.πανσελ.μολος.πατρα.μονος,παντα

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

τσαλακωμενο

26/11/πάτρα
1.
φυλλα που απείθαρχα γλιστρούν για να σωθούν απ το χειμώνα
κι η γης για να τα πάρει και βαθιά για να τον αγαπήσει
την ώρα που ξεμένουν οι άνθρωποι των δρόμων στο χαλάζι
γύρω από το χώμα
σκυφτά κι αγκαλιαστά να προσκυνάνε
αυτή που όλοι οι χορτασμένοι την παραπετάνε
-σε μια φωτιά σκουπιδοτενεκέδων τη γαλήνη
2.
τα φύλλα όμως ούτε και των δέντρων δεν ρωτούν κανέναν
πριν κάποτε αποφασίσουν διαπαντός να εγκαταλείψουν
απείθαρχα όσα ποτέ δεν τα θελήσαν για τη δύναμή τους
μα ουτε και το χώμα της σαρκός τους δεν τα θέλησε στ αλήθεια
κάθε φορά μονάχα που θανατερά τα αγκαλιάζει κάτω από τον ήλιο
κάτω από τη γη μονάχα τα αγκαλιάζει πια κι ούτε θυμάται
3
έτσι κι η ίδια η καρδιά ούτε ρωτα
καθώς απείθαρχα γλιστράει κι από τον ήλιο
λίγο προτού εγκαταλείψει δια παντός , αυτό που την εγκαταλείπει
κι ας αγνοεί κι αν την αγάπησε ποτέ ή αν τώρα τη λυπάται
ούτε ρωτά τους ουρανούς που σβήνουνε μπροστά της
κι ας λένε άνθρωποι και ουρανοί πως μεσα στο χειμώνα
ότι δεν πέθανε στ αλήθεια
πως μόνο έγειρε σε μια φωτιά στο δρόμο και κοιμάται
και λέν ακόμα
πως έτσι μόνο πρέπει να ξεκουραστούν οι χτύποι της
δοσμένοι στην αγάπη
γιατί εκεί μεσα στην αγάπη μοναχά έβρισκε τη δύναμή της
τη δύναμη της που την τάραζε πιο πάνω κι απ την ομορφιά της.
----------------------
σύνθεση/α.β.π.

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Χαραγματιες Χαραματα/2

Ο ερωτας, η ποιηση, ο θανατος, η μουσικη, η υπαρξη μας, ερχεται ξεκινωντας απο μια παραίτηση. Τότε με την άφεση όλων των αμαρτιών που εγείρονταν από την ''απόφαση ''...η θαλπωρή του κόσμου..έρχεται αντίστροφα..απ το τέλος του.
--------------------------------------------------------
α.β.π./17/10/2016
-----------------------------
/με την τέχνη των αισθήσεων.
η φίλη σου.

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

/Μικρό Πρελούδιο Ερωτος Στα χρόνια που θα ρθουν και θα περασουν//

/Μικρό Πρελούδιο Ερωτος 
Στα χρόνια που θα ρθουν και θα περασουν// 

Της το χε πει το νυχτολούλουδο κι ένα του δρόμου γιασεμί
μεσα στη νυχτα θα τανε το νόημα για νά βρει
της το χαν πει πως θα μιλούσανε για αυτήν στις Μοίρες.
Της το πανε και τα νερα του άγριου ποταμού
μεσα στ απόνερα θα ητανε το νημα για να βρει
της το χαν πει πως θ άλλαζαν κι αυτά τις κλειδαριές
της το χαν πει για ν ανοιγε τις θύρες.
Της τό λεγαν συχνα κι οι πεθυμιές
πως θα τανε το νόημα,στο νήμα της ζωής της νά βρει
Της το χαν πει και τα λαγκάδια του άγριου του ψηλού βουνού
μες στα λαγκάδια θα καναν νωπό με τη ψιλη βροχή
το χωμα για να μην νοιαστεί πώς τη φωτιά της για να σβήσει
λίγο, και να την κοπάσει.
Της το χαν πει κι οι ξύλινες των δέντρων οι αγκαλιές
πως στο άδειο της κρεβάτι πάνω εκεί η ανέμη θα την βρει
της το χαν πει θα γίνονταν το ρούχο της τη γνώση για να ράψει.
Πώς θα διναν τα φύλλα τους τυραννικά
για να μην περιμένει πάντοτε, και με ενα της μολυβι μοναχα
και να μην ξερει που την μονη και παντοτινη ευχη της θα προφτασει να την γραψει.
Κι όμως με τόσα κι αλλα τοσα πιστευτα
με κλειδαριές σπασμένες και με τη φωτιά σβησμένη
και με τις ξύλινες των δέντρων αγκαλιές , με τα μολύβια και με την ανέμη
στο τέλος της το είπαν ανοιχτά
δεν θα τανε παρά το νοημα να ξεχάσει
της ειπαν '' τι το θελεις πια το νοημα της ζωης; ''
της ειπαν "τωρα πια τι θα το κανεις;''
μα οι τσιγγάνες Μοίρες της
της λεγανε πως ολα τους προφητευαν αληθινα
''κορη μου πλέρια θε να ζήσεις τη ζωη σου μοναχά
αμα το νοημα παρατησεις στη γωνια
κι αμα το νοημα υστερα το αφησεις να σε χασει.
κι εκει που για αλλα θα κινας
και ολα θα λεν πως εχεις πια ξεχασει
τοτε κι αυτο απανω που θα το χει καταπιει ολακερη η αγριαδα του ουρανου
θα ρθει για να σε βρει καλπαζοντας μοναχο του
και να σωθει από σενα μοναχά
που την καρδια σου γνωριζε
στου φεγγαριου τη χαση.''
------
αννα βασιλική παπαδιονυσίου, 23/9/2016,πελοπιο