Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Το νοημα καθε Αποτυχιας ενος Ονειρου η ενος Κινηματος

και με ρωτησε

Μα καμια επανασταση για τους καταφρονεμενους της ανθρωποτητας δεν πετυχε.Δεν καταφερε κατι.

Και απαντησα.
Δεν πετυχε ναι.Καταφερε ομως κατι.

Και με ρωτησε τι

Και απαντησα

Αμα κάτι περάσει στη μνημη του ανθρωπου απο στομα σε στομα.Εχει ηδη στην επομενη γενια μεινει κατι που αν δεν θυμομουν εγω κι εσυ κανεναν να ειχε αγωνιστει κατι καλο
δεν θα ειχαμε να ονειρευτουμε ουτε τα πιο απλα πραγματα

οπως ο ερωτας, η ομορφια ενος περιπατου στη φυση, η ασχημια μας σε εναν καθρεφτη
μηπως γινουμε ωραιοτεροι.

Κι ουτε καν στα κινηματα τους.
Σε μας.Σε μια κουβεντα με τον διπλανο μας.

Μας αφησαν το Ονειρο.
Κι αυτό είναι πολύ πιο τεράστιο σε σημασία από όσο μπορεί κανεις να φανταστεί.
Γιατί είναι στο λουλούδι που θα ανθίσει στο μπαλκόνι
κι ίσως για μια στιγμή μας συγκινήσει.



Όχι δεν πέτυχαν αυτό που λέγανε και λέγαμε οτι προσπάθησαν.
Γιατί δεν το προσπάθησαν αυτό.Αυτό μόνο το λέγανε,το λέγαμε,το λέμε..
Κινήσανε για κάτι μεγαλύτερο.Κι αυτό απλά έδειχνε το δρόμο.
Κι αυτό πεθαίνοντας το άγγιξαν μαζί με κάποιους άλλους που θα ήμασταν κι εμείς σαν τώρα .Και μια σπορά αφήνοντας να ανθίσουμε απο κει.


Μονάχα αν το θελήσουμε.Και να κινήσουμε για το δικό μας μεγαλύτερο.Που θα λέμε το δρόμο.Γιατί μόνο το δρόμο θα θέμε να λέμε.
Όποιο κι αν πούμε αυτό.
Είτε μουσική το πουμε,ειτε ποιηση,ειτε ερωτα,ειτε κινημα για κατι ωραιοτερο
δεν ειναι παρα το ιδιο.

Ειναι το άφταστο που όταν ήμασταν παιδιά ρωτούσαμε γιατί.Γιατί ο ουρανός είναι μπλε.Γιατι ο χρονος υπαρχει. Γιατι η θαλασσα αλλάζει χρώματα.Κι επειδη δεν ηξερε κανεις μιαν απαντηση απλη να μας δωσει εκεινος γύριζε το κεφάλι και μας ελεγε παιδιά.
Και συνεχιζε να στρωνει το τραπεζι.

Το Πάσχα των Εσταυρωμένων Ανθρώπων Το Πάσχα της Αππίας Οδού

,Μικρό Οδοιπορικό Σκέψεων εν μέσω Ιστορικών Αναφορών

Το Πάσχα των Εσταυρωμένων Ανθρώπων
 Το Πάσχα της Αππίας Οδού
===========================
Μικρό Οδοιπορικό Σκέψεων εν μέσω ιστορικών αναφορών
[ βασισμένο στο ντοκυμαντερ του Rai3 /Il Piacere di scoperta/ ] 
 ==============================
Kαι είναι ευτύχημα που δεν γράφτηκαν ύμνοι.Γιατί θα ταν πολιτικοί.Δηλαδή, Χρωματα.
Και είναι ευτύχημα που δεν χύνονται δάκρυα.Γιατί όταν αποχωρείς καμιά φορά κι αυτό επίθεση είναι.Όχι αντιβία, κι η αποχώρηση.
Και είναι ευτύχημα που δεν χύθηκαν δάκρυα κάθε χρονο απο μας σε εκκλησιές γιατί στη ζωή μας σε τέτοια ζητήματα οφείλουμε μια ισορροπία στο πώς Δεν θα πρεπει να αντιληφθούμε συναισθηματικά κάποια πράγματα..
Στην Αππία Οδό, ετέθησαν καθ όλο το μήκος της όλοι οι εξεγερθέντες πεσόντες από το Κίνημα του Σπάρτακου στη ρωμαική εποχή.Αυτή ήταν η μεγαλύτερη οδός που ένωνε την Ιταλία ολόκληρη και λέγεται ότι πέρασε ο Απόστολος Παύλος,Εκεί λοιπόν καρφώθηκαν σε Σταυρο απο τη δεξια μερια του δρόμου και κατά μήκος της για παραδειγματισμό εκατοντάδες που λογω συνθηκων αποφασισαν να υψωσουν γροθια..Για φυγη.Οχι με Πολιτικα Κοινωνικά Αιτηματα.Οχι στη Συγκλητο.Δεν αναφέρθηκε κάτι.
Για να αποχωρησουν και να ειναι ελευθεροι.
Λεγεται οτι ήταν η εξέγερση αυτή του Σπάρτακου,
η μόνη ως τότε που τάραξε το κράτος της Ρώμης εκ των έσω.
Μετά ότι ελήφθησαν μέτρα υπέρ των δούλων ως να τους κρατούν τόσο, υπέρ,όσο χρειάζεται για καταστολή.......
Αυτό που τον έκανε Μύθο είναι πως Το νεκρό σώμα του Σπάρτακου δεν βρέθηκε ποτέ από τότε.
Όλη η Επανάσταση πνίγηκε στο αίμα και κατανικήθηκε.
Αλλά ακόμα πιο πολύ ότι έδωσε ελπίδα στην έννοια της αποστασίας από κάθε επιβολή.
Οι περισσότεροι την ταυτίζουν με κοινωνικό κίνημα. Δεν υπήρξαν ποτέ από εκείνους απαιτήσεις απέναντι στην Σύγκλητο.Κι οι ιστορικοί αμφιβάλλουν αν όντως ήταν. Κυρίως χρωματισμός μας είναι.Αναχρονιστικός ή επειδή κάποιοι του χρειάζονται...για να πορευθούν με αιτήματα που ήδη προβάλλουν.Λες και η αποχώρηση δεν είναι.
Λες και η Αποχώρηση δεν είναι.Η φυγή.
Το μόνο που υπήρξε ήταν η βαθύτατη ανάγκη να φύγουν και να ζήσουν ελεύθεροι κάπου μακριά.Κάτι θυμίζει...από καναν οδοδείχτη...που ίσως....Αν.
===============================================
Η Αππία Οδός είχε Εσταυρωμένους εκατοντάδες από την δεξιά πλευρά,για παραδειγματισμό όλων που θα βαδιζαν αναγκαστικά από εκεί
Κι αυτό Πάσχα είναι .Κι επειδή το Πασχα σημαίνει [=πέρασμα\] ..είναι με βεβαιότητα/Πλησιάζει περισσότερο σε μας.Στον καιρό μας.
Χωρις να καταργώ το πνεύμα κάθε Πίστης μας,
Κάποια πράγματα, ανήκουν στο χώμα ,στη γη,και στον πηλό μας.
Αυτοί είναι οι Εσταυρωμένοι μας.
Το γράφω για να το θυμάμαι
.[ σπάνια διαβάζει κανείς εδώ.Αλλά αυτό έπρεπε να το βάλω εδώ.Για να μην το ξεχνάω. Και γιατί φέρεται ότι μόνο πολιτικά χρωματισμένοι τον αναφέρουν, αριστερόφωνοι...η και πιο περα. Δεν ειναι καν μέσα στο θέμα.Αν δεν το χουμε καταλαβει.Οι ιδιοι..Αλλά κυρίως..ούτε και εμείς.]
[ σκέψεις από το ντοκυμαντερ/ Il piacere di scperta/ rai3/ Spartaco]

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

θεσεις/τοποθετησεις/διευθετησεις/21-4-2017/χωριο

Τα παιδια δεν είναι αφηρημενη σοφια και αγνοτητα.
Άλλη μια κοινωνικη κατασκευή ...και εκ του ασφαλους
-------------------------------------------------------------------------
Τα παιδια δεν είναι σοφα.Αυτος είναι ενας κοινωνικα οριοθετημένος μυθος για να μπορει κανεις θαυμαζοντας τα μονο ,να επιστρεφει στις δουλειες του ανενόχλητος
Ουτε από αυτά μπορεις να μαθεις τη σοφια της ζωης.Αφηρημενα λεξήματα....
.Αν καποιος ασχολιοταν να μιλησει καθαροτερα ισως μπορουσε να πει πως.
Τα παιδια δεν είναι σοφα.Τα παιδια δεν είναι αγνα.
Τα παιδια είναι απειρως υποψιασμένα για την ανθρωπινη ψυχολογια αλλα ταυτόχρονα και απειρως ανυποψίαστα για την εκφραση της σε οιαδηποτε κοινωνικη επιστασια κατασκευης επικοινωνιας σε κάθε πολιτισμο
Από αυτά δεν μαθαίνεις ποτε κατι.Δεν γινεται.

.Το μονο που μπορεις να μαθεις ισως
είναι να εισαι καχύποπτος και για τα δυο ακρα στον εαυτο σου κάθε φορα που τα μετριαζεις η τα πλησιαζεις στο κεντρο συνεχως..[ ανθρωπινη ψυχολογια.κοινωνικη επιφαση]
.
Αλλη μια προταση μοναχα για να τα αφηνεις σε μια ακρη με τα παιχνίδια τους γινεται ρωσικη ρουλετα.
-----
21/4/χωριο

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

θεσεις/τοποθετησεις/διευθετησεις

  1. Σχετικά αιρετικό αυτό που θα αναφερθεί από όσους δεν έχουν αυτήν την οπτική αλλά Πρώτα θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την χαρά που απλώσατε στο χωριό μας Πελόπιο Ηλείας, μετά από μια παράσταση αρχαίου δράματος στο Θέατρο Του Φλόκα ,αν δεν κάνω πολύ λίγα χρόνια πριν.Χωρίς καμιά ενημέρωση.Στο Πανηγύρι μας.Εντελώς αυθόρμητα και για τούτο Χαρωπά.Αυτό όμως ακριβώς που σημάδεψε και το πανηγύρι και την ευτυχία μας είναι το ίδιο που μόνο εγώ σας θυμάμαι και σας πρόσθεσα ως φίλη !! Και τι θα ηθελα να πω. Ο Τσιτσάνης κάποτε φέρεται ότι χάρισε ένα έργο του,και βασικά τους στίχους του..σε έναν πρωτοεμφανιζόμενο στιχουργό .Όταν ρωτήθηκε γιατί έκανε κάτι τέτοιο, απάντησε, Είμαι Αστείρευτος.Και ήθελα αυτό το παιδί να το βοηθήσω μιας και μου το ζήτησε.Και επειδή και αυτό πάλι δεν απαντά σε κάτι.Κατ εμέ αυτό που με βεβαιότητα απαντά είναι ότι για να λησμονηθεί ο δημιουργός και το όνομα του πέραν του έργου του συλλογικά και άρα το ύφος ή ό,τι σχετικό με την πορεία του, μάλλον επικυρώνει το ότι ο λαός για να μην τον αφορά πλέον, το τραγούδι ξέφυγε από τα χέρια του δημιουργού και από την λεπτή ισορροπία αυτή πέρασε σε πεδία ή τόπους που ούτε και ο ίδιος ο δημιουργός γνωρίζει πια.Αυτό είναι η επικύρωση της Επιτυχίας και της Σπουδαιότητας.Αν δεν θυμόμαστε τα ονόματα μιας παροιμίας που περνάει από γενιά σε γενιά,το όνομα του δημιουργού του έργου Διγενής..που σημάδεψε την πορεία της Ελληνικής Λογοτεχνίας, αλλά ακόμα πιο πολύ τα ονόματα όσων έφτιαξαν όλα αυτά τα ανέκδοτα που γελάμε...αυτό δεν θεωρείται η σπουδαιότητα η ύψιστη? Το ότι κάτι ξέφυγε τα χέρια της αναφοράς...και πέρασε σε ένα κοινό συλλογικό ασυνείδητο. Για παράδειγμα δεν είναι η αναφορά στον δημιουργό,θα μπορούσε να είναι και η αναφορά από τον Χίώτη στο Αργοσβήνεις μόνη του ότι δανείστηκε τους στίχους ενός Ποιήματος ασημης ποιήτριας της εποχής.Τό ίδιο με την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου..το αντίστοιχο με τις ''Περιπέτειες ενός Προσκυνητή'' γιατί είναι ο τίτλος από το βιβλίο που διάβασε ο τραγουδοποιος και ανήκει σε βιβλίο χριστιανικο΄για την προσευχή της καρδιάς, των μοναχών ,την αδιάλειπτη, που είναι ανώνυμο και βρέθηκε στη Ρωσία.Αλλά κι αυτό ακόμα πιο πολύ δεν καθιστά το ότι κάτι ξεφεύγει από τα χέρια κάποιου και το παίρνει ο άνεμος.....κάτι που ο λαός δεν χρειάζεται να ξέρει παρά όταν δονείται ολόκληρος...αρκεί...Το μόνο ζήτημα που θα με αφορούσε είναι αν ο ερμηνευτής δεν βάζει το όνομα του ισότιμα στην ίδια σειρά στην αφίσα όλα τα ονόματα των μουσικών που συμπράττουν, ή ακόμα χειρότερα δεν με ΄μνημόνευε ως στιχουργό όταν μοιραζόταν το κομματι μας κάπου σε αναγκη αναφοράς αυτού.Αλλά μόνο η πίκρα από τον Ερμηνευτη και τίποτα άλλο.Θα ηταν η μέγιστη πίκρα γιατί ακριβώς ακύρωσε έναν καφέ που αφορούσε ΄στιγμές για όλα όσα δεν ήταν την στιγμες εκείνες μονο Μουσικη.Τις μνήμες για όλα τα υπόλοιπα που μοιραστήκαμε...και μόνο μουσική Δεν ήταν..Όπως και να χει..με κάθε ευτυχία..επαναλαμβάνωΤιμή μας να βρεθείτε στο πανηγύρι μας και να χορέψω κι εγώ που σας θαυμάζω και σας θυμάμαι,μεταξύ όσων σας θυμούνται επειδή δεν ήξεραν για ποιον αλλά ήξερα ότι χορεψαν πολύ σ εκεινη τη βραδια..!!!!Ειστε Καλλιτεχνης.Γιατι σας αφορα η μουσικη.πολύ πιο πάνω από την πορεία και τη φωνή σας..και τοτε ηταν μια από τις ενδείξεις την Πιο Ατόφια,την πιο Αυθόρμητη..την πιο Ευλογημένη..με κάθε Ευγνωμοσύνη και για μένα την ίδια με την κάπως ίδια αγάπη ως μουσικό..Κάθε Πίστη μου για ,Κάθε καλό στην πορεία σας.
  2. Ρε παιδια σας παρακαλω λιγο τα προσχηματα... το ''ποσο πολυ σάγαπησα '' δεν ειναι του Θηβαιου ειναι των Δημητριου-Παϊζη, το '' την καρδια μου πληγωσες'' δεν ειναι της αγαπημενης μου Βιταλη, ειναι του Γαβαλα-Βιρβου. Το '' εγω μιλαω για δυναμη'' δεν ειναι της φιλης μου της Ζουγανελη ειναι της Γαλανη-Νικολακοπουλου. Ειμαι σίγουρος οτι αυτη η τακτικη να λετε οτι τα τραγουδια ειναι των τραγουδιστων δεν αρέσει ούτε στους τεράστιους φίλους ερμηνευτές που προανέφερα...εκτος απο χοντρ...αδα ειναι ακομψο,ντρεπομαι οταν το ακουω
    Τα τραγούδια ειναι των δημιουργών που τα γέννησαν ....Υποτίθεται ειστε μουσικο πρόγραμμα , πείτε '' θα ακούσουμε το ταδε τραγούδι που έχει ερμηνεύσει ο τάδε ΟΧΙ που είναι του ταδε ερμηνευτή. Ειδικά το την καρδια μου πλήγωσες εκτος απο τον Γαβαλα που το ειπε πρωτος εκτος απο την Βιτάλη που το εχει σκίσει κατα το κοινως λεγόμενον το εχει ερμηνεύσει και η Ζουγανέλη με επιτυχια αρα πάλι λάθος... αυτα. Αλλα ποιος να το ακούσει ετσι δεν ηταν παντα απο το 75 και μετά. Χωρίς την αναφορά των δημιουργών δεν υπάρχει ριζα τελος.

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Καλή Ανθούσα

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης/ 21/03/2017/
Ποίημα Αφιερωμένο στον Κώστα Καρυωτάκη στο σημείο που παραδίδεται.Δηλαδη.Στους πολλούς του καιρού μας.Σε μας.Παρότι .Πάντα κάτι αναφέρεται κάπου.Σε κάθε γραφή.
----''Η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε''
---
Μην με ακούς απόψε με τα μάτια της ψυχής σου
Όταν αυτά τα μάτια είναι γεμάτα χρώματα
μονάχα από αγκάθια που ξεστράτισαν
γιατί ήθελαν τα χρώματα να δουν
Και όχι από άλλα μάτια που ξεστράτισαν
για τόσο λίγο διάφανο
και τόσο λίγο κοντινό τους Ουρανό
Μην με ακούς και με τον χτύπο της καρδιάς σου
Όταν ο ίδιος χτύπος σου αυτός
Υπέφερε μόνο για την ψυχή
για όσα μόνο η ψυχή του βάσταξε
Και όχι από όσα δεν ξεστράτισε να δει
Αλλά μονάχα δέονταν - στ ακάνθινα στεφάνια-
Για όσα μπορεί ή δεν μπορεί
Μελλοντικός Παράδεισος
Μην με επιμένεις σήμερα με λέξεις
Για όσα με επιμένω σήμερα εγώ και με φωνή.
Τούτο που λέω όχι
Ποίημα δεν είναι
Μήτε και χτύπος είναι
Μήτε και χώμα που ξεράθηκε στο στήθος μου
Μήτε και κάτι μαραμένοι ανθοκάλυκες
Που ξεστρατίσανε από ανήλια ξημερώματα
Όσα δεν είδα
Όσα δεν πρόφτασα είναι
Όσα εσύ τώρα βλέπεις
Όσα δεν πρόφτασες
Μα εσύ μου λες ότι τώρα το ξέρεις που με άκουσες
Τώρα πως το μαθες σε τούτη την κραυγή
Και μια για πάντα
Όμως υπάρχω και εγώ ακόμα εδώ
Κι εγώ σου λέω
Ότιόσα πάλεψα απόψε με τις λέξεις
Πεθαίνοντας μαζί σου προσπαθώ για να τα δω
Κι ίσως μια,
και Ποτε.
Εδώ μονάχα η Κόλαση
Εδώ
Μονάχα
η Ποίηση
Κι αυτό που καταφύγιο για τους παράλυτους εμάς
Για άλλους
Αποθήκη Συγκινήσεων
Μα τούτη τη σιταποθήκη άραγε
ποιος από μας στο τέλος θα την πάρει;
Ή πες μου ποιος, καλύτερα,
θα της φορέσει και τον πιο βαρύ Σταυρό;
Αν το λουλούδι πόνεσε
προσμένοντας μιαν Ανοιξη
Μόνο η Άνοιξη ήξερε τι πόνο θα βαστάξει
την ώρα που θα τό παιρνε μαζί της
Αν το σκαλί φοβήθηκε
την ώρα που θα σπάσει
Μόνο η Ουράνια Κλίμακα ήξερε
τι πόνο θα βαστάξει
Καθώς θα την θρυμμάτιζαν
Οι καρχαρίες των Παθών
Κι αν μία μόνο λέξη ήξερε
τι μάχη να παλέψει
απ τη φωνή στο αίμα
Του Κόσμου μόνο οι Κραυγές
έντρομες από αγάπη ήξεραν
τον πόνο και γιατί
η Ιστορία λίγο πριν το τέλος
όλα τα προδίδει
Δεν υποφέρει όχι
Αυτό που ξέρει από πριν πως θα υποφέρει
Ούτε μπορεί να δέεται αυτό
που προσκυνάει το Σταυρό για το Σταυρό
Και τίποτα δεν γνώρισε τον πόνο
άμα δεν ένιωσε πως
τρόμαξε τη φύση.
Έλα κοντά μου. Κάθησε.
Απόψε είναι το ποίημα.
Απόψε είναι κι η φωνή.
Απόψε το λουλούδι, το σκαλί, κι η λέξη.
Και το χρώμα απόψε.
Και η ώρα.
Έλα κοντά
Κι ας κόψουμε μαζί ένα λουλούδι
απο την Άνοιξη
με σταυρωμένα χέρια
χωρίς να μας τρομάζει το χωράφι
Έλα κοντά μου
ν αποκοιμηθούμε στο ίδιο το σκαλί
που λίγο πριν σκαλί το πούμε
το παμε Ουρανό
Κι έλα κοντά μου Σε παρακαλώ
Έλα κοντά Και κάθησε
Να πουμε δυό κουβέντες
Χωρίς να φοβηθούμε απο πριν
πως θα τις πάρουνε μαζί τους οι κουβέντες
Σκύψε μαζί μου
Σκύψε μαζί μου κι άκουσε
Το ποίημα σταμάτησε για μένα
Όπου για σένα εκεί το ποίημα αρχίζει
Εγώ μονάχα ξέρω ότι σταμάτησε.
Εσύ μονάχα όμως,αυτή την άγια νύχτα της φωνής
Ήρθες για μας μονάχος να σταθείς
Πάνω απο όσα λες είν όνειρο
Όμως δεν πρόλαβα να σου το πω
- Η Ποίηση μας εμπαίζει
Και για Εκείνα τα πολλά
Που ο Ουρανός μας υποσχέθηκε
Για εκείνα και τα λίγα που μας έταξε-
στον θάνατο.
Άλλος κινάει στον πόνο.Άλλος και στα Πάθη.
Άλλος κινάει στην δέηση
Άλλος κινάει και στην κραυγή εν ειρηνη
Μα μοναχά όπου θέλησες απόψε
Αυτόν τον στίχο διάλεξες της φλέβας
Από της αρτηρίες όμως όλες
Τα χέρια να σου ανοίγει
Και σ ό,τι εσύ μονάχα διάλεξες απόψε
για να σου επουλώνει τις πληγές.
Κι οι φλέβες
Οι φλέβες μας
Λέξεις Παρείσακτες στα Ποιήματα
Να μας προστάζουν.
- Όλα αυτά που Ικετεύσαμε-
Όμως
έλα κοντά μου Πρέπει να στο πω
Δεν θα προλάβω
Η Ποίηση, όχι Δεν θα προλάβω
Η Ποίηση για εμάς τους αγαθούς, όχι
δεν είναι αυτό που αγαπήσαμε
Μα ο δήμιος μας είναι
Ο Δήμιος μιας Ποίησης εκείνος,
εκείνος που διαλέξαμε
για να μπορέσουμε να αγαπήσουμε κάτι κι εμείς
Ίσως που να το ξέρουμε μαζί.
-----------------------------γραφή-Άννα Παπαδιονυσίου 19/03/20

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Θεσεις/Τοποθετησεις/Διευθετησεις

Να αχρηστεύουμε λίγο τις κρίσεις μας.Λίγο Λίγο.Κάθε Φορά.
Όσα μπορεί κανείς.Με το δικό του νου.
----------------------------------------------
Όλοι αναφέρουν τον Καρυωτάκη ως απαισιοδοξο, αυτοκτόνησε και τα συναφή.
Καλά κρασιά.
Ήταν μια τόσο απλόχερα ευαίσθητη κι απεραντα ευαίσθητη και με τον όρο του ευαλωτου επίσης...μαζί πάνε αυτά...
που ήταν ποιητής την εποχή που για να βιοποριστεί ήταν υποχρεωμένος να βαράει σφραγίδες με τις ώρες σε δημόσια υπηρεσία..και να πορεύεται δίπλα σε εύσχημους ποιητές της γενιάς του...Κύριε Μαλακάση...ποιος....θα δικάσει...κλπ...'
Λοιπόν, αν ήμουν δεκάωρα σε δημόσια υπηρεσία να βαράω σφραγίδες παραλλήλων Τέχνης δηλαδη εκφρασης..οχι γραφείου και μολυβάκια...θα με αυτοκτονουσε ψυχικά αυτό κάθε στιγμή και μέρα.Καλά άμα έπρεπε κι εγώ να συχνάζω στα κόκκινα φαναράκια για να ξεβασανιστώ από τον στρουθοκαμηλισμό της αστικής παραφοράς της εποχής που ήταν η μοναδική...και μονολιθικά αντιερωτική..μια Πολυδούρη είχε ξεμείνει που σύχναζε στα ''χαμαιτυπία'' μονη γυναίκα παρέα με φίλους άντρες στα καφενεία..και να είχε τα υπόλοιπα χεσμένα γιατί δεν ήταν οούτε καν μποεμ [ μην ανοίχτεί και το θέμα του λυρισμού της του ξενέρωτου..όταν ο Ρομαντισμός στην τέχνη της εποχής της ήταν η Πρωτοπορία...] να επιστρέψουμε...αν η μόνη λύσις στα θέματα της σάρκας ήταν το συμβόλαιο με τον κουμπάρο τους γονιούς και τον παπά ή τον γραμματικό..και..καφε ελληνικό, κουλουράκι,το πολύ χορός με το κορίτσι, και στεφάνι..εχε γεια....Όχι και πολύ αντεξε μονο..Αλλά αν προσθέσεις ότι λόγω της σύφιλης ηξερε πολύ καλά ότι σταδιακά θα χάνει και το μονο που του απομενει..την διαύγεια του νου του..και δηλαδή κυρίως των ατομικών του αντιφάσεων... επμένως και άρα και θα είχε και εσωτερικό χαμό..περαν του εξωτερικού που βάραγε τα γκέμια...
Εγώ θα είχα ξεκινησει με νεροπίστολο..'
και μετα έβλεπα κάτι πιο χρήσιμο...αμα δεν κόστιζε ακριβά...
είχε και την κρίση του 1920...εμεις του 2019 εως..
θα το σκεφτομουν πριν το χω χαμενο εντελώς..το θεμα κριση..διανοητικος χαμος όσων μπορούσαν να εναπομεινουν..απ την αντισταση των βαλβίδων αποσυμπίεσης και θα ξεκινούσα κι εγώ από τα πιο φτηνά...όχι τα πιο ''σκληρά''
απόπειρα πνιγμου...αμα δεν πήγαινε καλά...ε θα αφηνα κι εγω παρακαταθήκη στο γράμμα οπως εκείνος...''αν θελετε το ιδιο μην το δοκιμασετε δεν πνιγεστε βασανιζεστε..πολυ αλάτι πολύ αλάτι..κάτι άλλο παιδιά κάτι άλλο πιο ανώδυνα αμεσο σε δευτερόλεπτα..''
Άντε γιατί πολλα δεν καταλαβαίνουμε για τον άνθρωπο απέναντι μας...στο δίπλα σπίτι...έχουμε τις απαντήσεις έτοιμες απ το ''έργο ΄΄ της κληρονομιάς του...
Υπογραφή,
α.β.π.
--------------------
ποιητρια βεληνεκούς...τύπου πόσο φτάνει χιλιομετρικά το βεληνεκές της αφθονίας.
--------------
Λένε και σε παραστάσεις [ πχ Το Μεγάλο Μας Τσίρκο/ αλλά και ο Ύμνος της Ελευθερίας του Σολωμού/ ότι ο μεγαλύτερος μας εχθρος είναι ότι σφαζόμαστε μεταξύ μας.
Πες μου έναν τρόπο να ναι καλά μεταξύ τους και να τα βρίσκουν άνετα..[ χωρίς αιματοχυσίες και μεταφορικά ακόμα ] όσοι τους
τρώνε τα Σταυροδρόμια.σ αυτη τη γη.A.και μην ξεχνάμε.Στις ψυχές των ανθρώπων δεν ισχύουν φανάρια.Αλλά ούτε και τα χρειάζονται.Αντιθέτως.
Άντε,γιατί πολύ εύκολα λέγονται με ευχές ή κριτική κάποια πράματα.
-----
αβπ.
----------
Θέση/ Τοποθέτηση/Διευθέτηση/
-----------------------------
Αυτό το πράμα με τον Θεοδωράκη, τον Νταλάρα, τον Θηβαίο, και ναι θα το πω,τον Σφακιανάκη, ω ναι, κι ας ακουστεί όπως νά ναι με τις προσωπικότητες που πρέπει να καθοδηγούν των καλλιτεχνών μου φέρνει πραγματική αηδία πλέον.
Αν σκεφτόμασταν έτσι, πόση δισκογραφία θα υπήρχε ειλικρινά...
Όχι δες το με την πανκ σκηνη και με ό,τι θες.Επίσης.
Κουράστηκα.Πια.
Λες και δεν ξέραμε ότι ο ένας είναι αριστεριστής, ο άλλος θεσμικός με την έννοια της χαριτος, ο άλλος με την Πολιτεία του, ο άλλος με τη θεωρητική του αρχιτεκτονισμού του Έκο της Μπολόνια, και ο άλλος με τον δωδεκαθεισμό του.
Οι άλλοι με τη δική τους συνωμοταξία.
Ε δεν πάμε πια να πνιγούμε,
μην πνιγεί το 90 τοις εκατό
των ακουσμάτων όλων...;
Ά. και άλλο τι επιλέγω να ακούσω
Άλλο τον σεβασμό όσων έτυχε να περάσουν σαν ακούσματα έστω και τυχαία και συνόδευσαν τις στιγμές μας έστω και παρά την βούληση ή επιθυμία μας.
Μην αρχίζω και εκθειάζω την Βουγιουκλάκη,στα παιδικά μας χρόνια,σαν να τα αρνούμαστε απο σεβασμό κι αυτά,
ή τις σαπουνόπερες ,τις γιαγιαδες μας..
Άντε πια.Να υπάρχει κι ένας κριτικός διαχωρισμός.
Ανάμεσα στην αισθητική μας και επιλογή
κι ανάμεσα στο σεβασμό σε ό,τι πέρασε πάνω απ τη ζωή μας..
Όσοι δεν γουστάρουν τις σκέψεις χέστηκα.
Ίσως συμφωνήσει κι ο Μπαχ με τα μπάσταρδά του.
Ήμαρτον Πια.με την κουλτούρα που μας δέρνει.
Λίγο διαχωρισμός ανάμεσα στην επιθυμία και τον σεβασμό στη ζωή μας δεν βλάπτει.
-----
Κι αν κανείς αφαιρεί λόγω ιδεολογίας κάθε φορά και κάτι
ας μείνει και με τα σώβρακα όσων τραγουδιών εντέλει και εκατομμυρίων τα παιδιά του θα θεωρούν Κλασικά.
----
Α.και το υποστηρίζει ένας κλασικός πιανίστας,με τζαζ αγάπη,πανκ ιστορικό σε στέκια,ροκ,ρέγγε,παραδοσιακούς,ποπ,χιπ χοπ,σλαμ,λαικά.
Υπογραφή.

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

'Σκορπια Θεματα και Παραλλαγες /Αρμονια,Αντιστιξη,Φυγη,Σύνθεση.

--------------------------------------------------------------------------------------------------
Το θεμα που εχουν οι άνθρωποι με μενα,.εγω με μενα,εγω μ αυτους εντελει..ειναι οτι ολοι ειιμαστε καθεις ενα συμπαν απο μονος του, αλλα ολοι οι αλλοι ξερουν να βγαζουν τον σκασμο γι αυτο ,να χουνε το δεος που αναλογει,η να προσπαθουν να επικοινωνησουν ωριμα γνωριζοντας τι ορια τιθενται με τετοια επιγνωση.
Η διαφορα μας πεισματικα εμου καθ ολικην αγνοιαν,αυθαιρετης γνωσης των γεγονοτων ειναι η με αδιακοπη ερμηνεια του συμπαντος φλυαρωντας κοπιαζοντας να μιλησω μ αυτο μιλωντας στους αλλους απο μενα απ αυτο στο δικο τους απ αυτους...λες και γινεται ποτε...ε εκει μου λενε εγω να βγαλω το σκασμο..κι αντι να απαντησω με σιωπη και δεος..διαβαζω φιλοσοφια.το προβλημα που χουν αυτοι...οι έρμοι φιλόσοφοι από Πλάτωνος Ακαηδμία αρχαία όχι συν μετρό του παρόντος... ειναι οτι θεωρουν οτι η μελετη θανατου ειναι η πυλη για την εισοδο σ αυτην την ''επιστημη''....ειμαστε και πολυ μακρια νυχτωμενοι...αν δεν εχουμε καταλαβει ηδη...οτι οσο παλευουμε να ερμηνευσουμε οι κοκκοι αμμου το απειρο συντασσοντας υποταγμενο η ανυποταχτο λογο...το συμπαν μας περιγελα...σπερνοντας μονο τον απαραιτητο φοβο..του πεπερασμενου. Και προβλημα μας!
Η ζωη χωρις αγαπη,ειναι ζωη με λεξεις.Η ζωη χωρις επαφη,ειναι ζωη με φιλοσοφια.Η ζωη την ωρα που καθε λεπτο μας πεθαινει δεν ειναι βραχνας,αν δεν νιωθουμε πώς κάθε ερμηνεια...ειναι εκ φυσεως πραξη τραγικη.Η τελετουργια της ενωσης, προυποθετει το μερος.Το υπολοιπο μισο της ενωσης,για να αφορα την πληροτητα,ειναι αποσπασμα της ανυπαρξιας.
''
Η ζωη θα ηταν ωραιοτερη αν αγαπούσαμε.Στον έρωτα δεν μιλάς.Όταν αρχίζει να χάνεται...το διαδιδεις στον εαυτό σου σαν πόνο.Στους φίλους σαν θανατο.Στο σύμπαν σαν κραυγή που έρχεται ,πάντα και θα ρχεται, πάντοτε.
-Απ το μέλλον.
--------------------------------------------------------------------------
Α.Β.Π.,Φλεβ.2016,12 και τέταρτο,πριν τον μεγάλο Μορφέα.Ξανά.